شماره ۲۷ - شنیدم یکی روز بر طرف دشت

شنیدم یکی روز بر طرف دشت
جوانی به دهقان پیری گذشت ۱

که خوی ا رخ افشاندش آفتاب
همی کشت نخل و همی داد آب ۲

جوان را شگفت آمد از کار وی
چنین گفت با پیر فرخنده پی ۳

که اکنون از پیری ای نیکبخت
همی لرزدت تن چو برگ درخت ۴

چه کاری درختی که ناید به کار
از آن نه شکوفه ببینی نه بار؟! ۵

ز انصاف اگر نگذری این عمل
دهد یاد از حرص و طول امل! ۶

به پاسخ چنین گفت دهقان پیر
که ای نوجوان خرده بر من مگیر ۷

چو خوردیم ما کشته ی دیگران
که بودند تخم وفا پروران ۸

بکاریم تا کشته ی ما خورند
مگر نام ما را به نیکی برند ۹