شمارهٔ ۵۷ - و له قطعه

اصفهان، مصر بود و شد کوفه؛
ای که سر خیل کنیه ور زانی ۱

کس بظلمت رضانه، گر نبود؛
مادرش زانیه، پدر زانی ۲

بر سر خلق، دل نلرزیدت
دلشان گوی کز چه لرزانی؟! ۳

دادی ایمان بهای نان، جان نیز
من دهم زر، که بیخبر زانی ۴

پاره ی نان خوریم هر دو، ولی
بگرانی تو، من به ارزانی ۵

بمن آن پاره نان گوارا باد
بتو این حرص و آز ارزانی ۶

داشتم ز اهل آن دیار شگفت
خوانددهقان پیر برزانی ۷

زاد مردی نزاده مادر دهر
گویی این پیره زن، پسر زا، نی ۸

ترکیب بندها و ترجیع بندها