شماره ۱۴۴ - گرش این جفاست امسال، همان بیار گویم

گرش این جفاست امسال، همان بیار گویم
سخنی که پاس یاری نگذاشت پار گویم ۱

نشود دریغ یک دم تهی از رقیب بزمت
که غم نهانی خود، بتو آشکار گویم ۲

ننشست روز وعده نفسی و، رفت عمدا
نگذاشت سرگذشت شب انتظار گویم ۳

بودم فزون ز عالم، غم روزگار؛ اما
غم یار کی گذارد؛ غم روزگار گویم؟! ۴

گله ها که از تو دارم، مه من نگفتنم به
چو تو نشنوی چه حاصل که هزار بار گویم؟! ۵