این شعر بیانگر غم و اندوه ناشی از دوری و محرومیت از معشوق است. شاعر از گم شدن نشانه‌های شهیدان و پیکان معشوق در خاک سخن می‌گوید و نگران است که راز دلش در حضور معشوق فاش شود. او از غم روزهای دوری می‌نالد و امیدوار است که معشوق را در گوشه‌ای بیابد. شاعر همچنین از ترس آزردگی معشوق از محرومیت مردم می‌گوید و عهد خود را با دیگران می‌شکند تا در فردا بر سر پیمان معشوق یافت شود. در پایان، شعر اشاره می‌کند که شهیدان محبت تا فرمان معشوق نباشد از جای برنمی‌خیزند و دیگران از درد عشق بی‌بهره‌اند.
این شعر دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و احساسی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای ادبی ممکن است برای خوانندگان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۷۶ - مشکل که نشانی ز شهیدان تو یابند
در خاک مگر گمشده پیکان تو یابند ۱
در بزم کسان، جانب من بینی و، ترسم؛
راز دلم از دیدن پنهان تو یابند! ۲
گم شد مه کنعان، ز غم روز تو در مصر؛
بازش مگر از گوشه ی زندان تو یابند ۳
ترسم شوی آزرده ز محرومی خلقی
از سینه ام آن روز که پیکان تو یابند! ۴
عهد همه کس بشکنم امروز، که فردا
خواهم که مرا بر سر پیمان تو یابند ۵
در حشر، نخیزند شهیدان محبت؛
از جا، مگر آن لحظه که فرمان تو یابند ۶
از درد تو مرد آذر و، شاد است که اغیار
آن درد ندارند که درمان تو یابند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
