شماره ۳۷ - دوشم بپرسش آمد و تا لب گشود رفت

دوشم بپرسش آمد و تا لب گشود رفت
دردا که دیر آمد و، افغان که زود رفت ۱

چون شاخ گل، بپهلوی من تا نشست، خاست؛
چون ماه نو، بدیده ی من تا نمود رفت! ۲

بختم که سر ز خواب برآورده بود، خفت؛
سروی که سایه بر سرم افگنده بود رفت! ۳

گفتم: کنم سجود بشکر قدوم او؛
دردا که بر نداشته سر از سجود رفت! ۴

آمد زد آتشم بدل از آمدن، ولی
زآن پیشتر که خیزدم از سینه دود رفت ۵

سودم جبین بخاک رهش، کآمد از کرم؛
ننشسته، از کنارم اما چه سود رفت! ۶

نی نی نشسته بود و، حریفان بعرض حال
تا داستان شکوه ی آذر شنود، رفت ۷