شماره ۲۰ - ز خود روم، چو پرو بال هستیم باز است

ز خود روم، چو پرو بال هستیم باز است
که تنگنای دو عالم چه جای پرواز است؟! ۱

به انتظار تو خود کرده ام، چنان که ز راه
رسیده ای و همان چشم حسرتم باز است ۲

به کوی او همه شب تا به روز می نالم
فغان که یار نمی پرسد این چه آواز است؟! ۳

من و شکایت جور تو بی وفا، هیهات
ولی چه چاره کنم؟! آب دیده غماز است! ۴