شمارهٔ ۱۷ - در ۱۳۲۴ تفریظ شاهنامه امیر بهادری

یکی بنگر این نامه نامور
به هر بیت از آن درج درجی گهر ۱

که فردوسی طوسی استاد فن
به نظمش بیاراست روی سخن ۲

نهشته کسی یادگاری کزین
به از این ز شاهان ایران زمین ۳

زهی این نکو نامه پارسی
که گر خود بخوانیش صد بارسی ۴

بهر ره ببینیش به از نخست
نیابی درو هیچ یک بیست سست ۵

نهد چون ببزم اندرون پای خویش
به خلد برین بنگری جای خویش ۶

دگر ره چو در رزم پیچد عنان
جهان را کند پر ز گرز و سنان ۷

به نخجیر گه چون سمند افکند
دد و دام را در کمند افکند ۸

بدریا دمان چون دلاور نهنگ
به کهسار در همچو غژمان پلنگ ۹

حکیمانه جوید چو راه سخن
روان حکیمان در آید بتن ۱۰

تو گوئی که بوذرجمهر دگر
به گفتن بر آورده از خاک سر ۱۱