شمارهٔ ۱۳۰ - در ۱۲۳۴ خطاب به رضا قلی خان رفیع الملک

رضا قلیخان ای خواجه ای که از سر صدق
فکنده امر تو چون بنده حلقه در گوشم ۱

هنوز می وزدم بوی مشک و گل به مشام
از آن شبی که چو جان بودی اندر آغوشم ۲

بغیر بندگی و مهر و صدق و یک رنگی
چه کرده ام که ز دل کرده ای فراموشم ۳

مرا به هیچ فروشی ولی خورم سوگند
که موئی از تو به تاج ملوک نفروشم ۴

مرا چو بربط خود دان کت آید اندر گوش
ترانه از زدن زخم و مالش گوشم ۵

اگر نه بربطم ای جان چرا ز زخم حبیب
ترانه خوانم و از کس ترانه ننیوشم ۶

اگر نه بربطم ای دل چرا به زانوی تو
سخن سرایم و دور از تو بر تو خاموشم ۷

اگر نه بربطم این تار زرد و موی سپید
ز چیست ریخته بر دامن از بنا گوشم ۸

جهانیان را رگ زیر پوست باشد و من
چو بربطم که به رگ پوست را همی پوشم ۹

چو بربطم که دلم آشنای زخم تو شد
چو بربطم که چو بنوازیم تو بخروشم ۱۰

تو روز و شب پی آزار من بکوش که من
پی رضای تو از جان و دل همی کوشم ۱۱

مخر فسانه این آسمان حیلت باز
ز راه حیله میفکن به خواب خرگوشم ۱۲