غزل ۸۴۵ - دوش از سر بیهوشی و ز غایت خودرایی

دوش از سر بیهوشی و ز غایت خودرایی
رفتم گذری کردم بر یار ز شیدایی ۱

قلاش و قلندرسان رفتم به در جانان
حلقه بزدم گفتا نه مرد در مایی ۲

گفتم که مرا بنما دیدار که تا بینم
گفتا برو و بنشین ای عاشق هرجایی ۳

این چیست که می‌گویی وین چیست که می‌جویی
مانا که دگر مستی یا واله و سودایی ۴

با قالب جسمانی با ما نرود کاری
جسمانی و روحانی بگذار به یغمایی ۵

رو خرقهٔ جسمت را در آب فنا می‌زن
تا بو که وجودت را از غیر بپالایی ۶

تا با تو تو خواهی بود بنشین چو دگر یاران
از خود چو شدی بیخود برخیز چه میپایی ۷

سیلی جفا می‌خور گر طالب این راهی
از نوح بلا مگریز گر عاشق دریایی ۸

ناقوس هوا بشکن گر زانکه نه گبری تو
زنار ریا بگسل گر زانکه نه ترسایی ۹

دردی‌کش درد ما در راه کسی باید
کو هست چو سربازان جان داده به رسوایی ۱۰

تو زاهد و مستوری در هستی خود مانده
تا نیست نگردی تو کی محرم ما آیی ۱۱

خود را چو تو نشناسی حقا که چو نسناسی
بیخود شو و پس خود را بنگر که چه زیبایی ۱۲

هم خوانچه‌کش صنعی هم مائده و خوانی
هم مخزن اسراری هم مطرح یغمایی ۱۳

آیینهٔ دیداری جسم تو حجاب توست
اندر تو پدید آید چون آینه بزدایی ۱۴