غزل ۸۳۸ - آفتاب رویت ای سرو سهی

آفتاب رویت ای سرو سهی
بر همه می‌تابد الا بر رهی ۱

نی خطا گفتم که می‌تابد بسی
بر من و من می‌نبینم ز ابلهی ۲

گرچه عالم پر جمال یوسف است
نیست چشم کور را از وی بهی ۳

چون بود کز بحر پر گوهر بسی
باز گردد خشک لب دستی تهی ۴

باز گردیدند ازین بحر عجب
خشک لب هم مبتدی هم منتهی ۵

قعر این دریا جزین دریا نیافت
دیگران هستند از مشتی کهی ۶

حلقه بر در می‌زنند و می‌روند
نیست از ایشان کسی را آگهی ۷

جمله را جز عجز آنجا کار نیست
نه مهی است آنجایگاه و نه کهی ۸

می فرو افتد درین حیرت زهم
گر تو اینجا دو جهان برهم نهی ۹

ای فرید اینجا که هستی محو گرد
چند گویی کوتهی بر کوتهی ۱۰