این متن یک شعر ستایش‌آمیز است که در آن شاعر به ستایش شخصی با القابی مانند مفخر دودمان تیمور، سوره فضل و آیت نور می‌پردازد. شاعر خود را بنده‌ای از درخت سرسبز توصیف می‌کند و از تلاش خود برای کسب نور، همچون موسی از درخت طور، سخن می‌گوید. او اخلاص خود را آشکار می‌داند و مهر محبوب را در سینه خود مانند میوه انگور پنهان شده می‌بیند. در پایان، شخص مورد ستایش را قطب رجای آدمیت و مرکز احتیاج جمهور می‌خواند.
این شعر دارای مفاهیم عرفانی و ادبی پیچیده است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به دانش پایه‌ای در زمینه ادبیات فارسی و عرفان دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد.
شماره ۵۵ - ای مفخر دودمان تیمور
ای سوره فضل و آیت نور ۱
این بنده از آن درخت سرسبز
در صبح سپید و شام دیجور ۲
اندر پی اقتباس نورم
همچون موسی ز نخله طور ۳
اخلاص مرا بحضرت خود
دانی که عیان بود نه مستور ۴
مهر تو درون سینه من
بنهفته چو می درون انگور ۵
ای قطب رجای آدمیت
ای مرکز احتیاج جمهور ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
