این متن شعری است که به زیبایی‌های زبان و بیان می‌پردازد و از تشبیهات و استعاره‌های ادبی مانند ماه و خورشید، عروس فضل، و تیغ خامه استفاده می‌کند. همچنین، در بخشی از شعر به امیدواری و تقویت روحیه اشاره شده و تأکید می‌شود که نومیدی شعار ناکسان است. در پایان، شعر به قدرت و استواری قلب و توکل به خداوند اشاره دارد.
این متن دارای مفاهیم عمیق ادبی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم انتزاعی مانند «تیغ خامه» یا «عروس فضل» نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
شماره ۱۱ - لسان را سحر در طی لسانست
مه و خورشیدش اندر طیلسانست ۱
عروس فضلش اندر حجله طبع
چو در فردوس خیرات حسانست ۲
لسانا ای که کلک در فشانم
بمدحت جاودان رطب اللسانست ۳
توئی آنکس که تیغ خامه ات را
دل سنگ پریرویان فسانست ۴
نمی پرسی نشان از حال بیمار
که روزش چون و حالش بر چه سانست ۵
مشو در شام تار از روز نومید
که نومیدی شعار ناکسانست ۶
بسان کوه آهن دل قوی دار
که ایزد بنده را روزی رسانست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
