غزل ۸۳۲ - هرچه هست اوست و هرچه اوست توی

هرچه هست اوست و هرچه اوست توی
او تویی و تو اوست نیست دوی ۱

در حقیقت چو اوست جمله تو هیچ
تو مجازی دو بینی و شنوی ۲

کی رسی در وصال خود هرگز
که تو پیوسته در فراق توی ۳

زان خبر نیست از توی خودت
که تو تا فوق عرش تو به توی ۴

تا وجود تو کل کل نشود
جزو باشی به کل کجا گروی ۵

نقطه‌ای از تو بر تو ظاهر گشت
تو بدان نقطه دایما گروی ۶

نقطهٔ تو اگر به دایره رفت
رو که کونین را تو پیش روی ۷

ور درین نقطه باز ماندی تو
اینت سجین صعب وضیق قوی ۸

چون تو در نقطه کشته باشی تخم
نه همانا که دایره دروی ۹

نتوان رست از چنان ضیقی
جز به خورشید نور مصطفوی ۱۰

کرد عطار در علو پرواز
تا بدو تافت اختر نبوی ۱۱