غزل ۸۰۸ - خاک کوی توام تو می‌دانی

خاک کوی توام تو می‌دانی
خاک در روی من چه افشانی ۱

سر نگردانم از ره تو دمی
گر به خون صد رهم بگردانی ۲

با چو من کس که ناتوان توام
بتوان کرد هرچه بتوانی ۳

گر به خونم درافکنی ز درت
بر نگیرم ز خاک پیشانی ۴

سر مهر غم تو در دل من
راز عشقت بس است پنهانی ۵

گر به رویم نظر کنی نفسی
همه از روی من فرو خوانی ۶

من ز درمان به جان شدم بیزار
جان من درد توست می‌دانی ۷

گر مرا درد تو نخواهد بود
سر بگردانم از مسلمانی ۸

هیچ درمان مرا مکن هرگز
که نیم جز به درد ارزانی ۹

گفته بودی که دل ز تو ببرم
که ز دلداری و پریشانی ۱۰

نتوانی که دل ز من ببری
دل چگونه بری چو درمانی ۱۱

من ز عطار جان بخواهم برد
برهد از هزار حیرانی ۱۲