شماره ۲۸۲ - زلف را بر هر دو رخ جا می کنی

زلف را بر هر دو رخ جا می کنی
غارت جان، قصد دلها می کنی ۱

می دهی ساغر ز چشم پرخمار
سالکان را مست و شیدا می کنی ۲

در جهان از زلف و رخسار این قمر!
هر زمان صد فتنه پیدا می کنی ۳

کرده ای آیینه ما را و در او
صورت خود را تماشا می کنی ۴

پرده برمی داری از روی چو ماه
گنج حق را آشکارا می کنی ۵

گوشه گیران مرقع پوش را
بت پرست عشق و رسوا می کنی ۶

دانه می سازی ز خال عنبرین
دام دل زلف سمن سا می کنی ۷

می کنی با عاشقان ناز و عتاب
مدعی را آفرین ها می کنی ۸

بیدلی را هردم ای لیلی چو من
عاشق و مجنون و شیدا می کنی ۹

مشکل هردو جهان حل می شود
چون ز گیسو یک گره وا می کنی ۱۰

کس ندیده است این قیامت ها که تو
در جهان ای سدره بالا! می کنی ۱۱

اهل معنی را به دور زلف و خال
همچو نقطه بی سر و پا می کنی ۱۲

طور سینای تجلی توییم
ای که ما را طور سینا می کنی ۱۳

ای نسیمی از دم روح القدس
مردگان را حشر و احیا می کنی ۱۴