شماره ۲۴۸ - ای خیال چشم مستت خون صهبا ریخته

ای خیال چشم مستت خون صهبا ریخته
زلف مشکین تو را سرهاش در پا ریخته ۱

حقه مرجان منظوم تو پیش جوهری
از دو لعل، آب رخ لؤلؤی لا لا ریخته ۲

روی چون گلبرگ شیرین تو، ای گلزار حسن!
مشک و عنبر بر گل از مشک سمن سا ریخته ۳

در چمن پیش خیال عارضت باد صبا
کرده ابتر مصحف گل را و اجزا ریخته ۴

مهر خورشید رخت هردم ز روی تربیت
در کنار دیده ما، لعل و درها ریخته ۵

چشم بیمار تو در خون دل ما برده دست
روح را سودا گرفته، عقل صفرا ریخته ۶

از خیال جام نوشین تو دارم جای خلد
ساقی رضوان ز کف راح مصفا ریخته ۷

ای نوشته بر لب لعلت که: من یحیی العظام
جان در اعضای جهان از جرعه ما ریخته ۸

عکس رخسار تو در پیمانه چشم خرد
همچو راح آتشین در کاس مینا ریخته ۹

(ز آفرینش دانه ای افشانده زلفت در ازل
صد جهان جان پریشانش ز هر تا ریخته) ۱۰

هردم از انفاس جان پرور نسیمی چون خطت
باده روح القدس در جام اشیا ریخته ۱۱