شماره ۲۱۰ - حدیث لعل تو نتوان بدین زبان گفتن

حدیث لعل تو نتوان بدین زبان گفتن
بدین زبان سخن جان نمی توان گفتن ۱

ز سر عشق تو چون غنچه وار دارم لب
که سر عشق تو نتوان در این جهان گفتن ۲

دهان تنگ تو را چون کنم حکایت، هیچ
نمی توان سخنی از سر گمان گفتن ۳

چگونه نسبت قدت کنم به سرو روان
که سرو را نتوان این چنین روان گفتن ۴

ز دست شوق تو بر سر ندارم آن که توان
ز صد هزار یکی را به داستان گفتن ۵

به هیچ روی ندیدم میان و مویت را
مجال یک سر مو فرق تا میان گفتن ۶

همیشه عادت چشم تو هست با مردم
سخن به گوشه ابروی چون کمان گفتن ۷

هزار نکته ز لعلت شنیده ام لیکن
به گوش کس نتوانی یکی از آن گفتن ۸

اگرچه آتش دل شعله می زند چون شمع
نمی توان به زیان سوز عاشقان گفتن ۹

مگوی راز غمش را به هرکس ای عاشق
که باید این سخن از مدعی نهان گفتن ۱۰

نسیمیا ستم یار اگرچه بسیار است
بدین قدر نتوان ترک دلبران گفتن ۱۱