شماره ۱۲۳ - عارفان روی تو را نور یقین می خوانند

عارفان روی تو را نور یقین می خوانند
عروه موی تو را حبل متین می خوانند ۱

آنچه بر لوح قضا منشی تقدیر نوشت
عاشقانت ز رخ و زلف و جبین می خوانند ۲

صفت چشم تو است آیت «مازاغ » از آن
گوشه گیران دو ابروی تو این می خوانند ۳

نظم دندان تو را کآب حیاتش نام است
خرده بینان تواش در ثمین می خوانند ۴

جنت عدن سر کوی تو را مشتاقان
صحن باغ ارم و خلد برین می خوانند ۵

بیدلانی که مدام از سر سودا مستند
مردم چشم تو را گوشه نشین می خوانند ۶

نظر، آن زمره که گویند به روی تو خطاست
نقش های غلط و لعبت چین می خوانند ۷

دل و دین می برد از خلق رخت زان جهتش
آفت خلق و بلای دل و دین می خوانند ۸

جنت و حور و لقا گرچه به وجه دگر است
اهل دل نور سماوات و زمین می خوانند ۹

آب حیوان که لب لعل تو است، آن به یقین
در بهشت ابدش ماء معین می خوانند ۱۰

چون نسیمی ز تو آنان که رسیدند به حق
جاودان مصحف روی تو چنین می خوانند ۱۱