شماره ۲۴ - عشق تو گرفتار تو داند که چه درد است

عشق تو گرفتار تو داند که چه درد است
جانی که ندارد سر این درد، نه مرد است ۱

آن دل که نکرد از دو جهان درد تو حاصل
حاصل ز حیات آنچه مراد است نکرده است ۲

بی درد طلب حلقه صفت بر در مقصود
سر کوفتن مدعیان آهن سرد است ۳

از عمر گرامی چه تمتع بود آن را
کز نخل محبت رطب عشق نخورده است ۴

جز روی دلارای تو ای سرو گل اندام
خار است به چشم من، اگر آن همه ورد است ۵

حال دل پرآتش ما شمع چه داند
هرچند که با گریه و سوز و رخ زرد است ۶

بویی که سر زلف سمن سای تو دارد
صد عنبر و مشک ختنش رفته به گرد است ۷

آن را که نظر بر دل و دین و سر و جان است
در معرکه عشق کجا مرد نبرد است؟ ۸

چون دور فلک بی سر و پا گشت نسیمی
در دایره چون نقطه از آن واحد و فرد است ۹