خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که به او توجه کند. شاعر از زیبایی موهای معشوق و عهدهای شکسته‌اش شکایت می‌کند و از او می‌خواهد که به او محبت کند. همچنین، شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق در جهان سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که به او گل بدهد.
این متن شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عهد شکسته و درخواست محبت ممکن است نیاز به بلوغ عاطفی و فکری بیشتری داشته باشد.
غزل ۷۷۲ - جانا دهنی چو پسته داری
جانا دهنی چو پسته داری
در پسته گهر دو رسته داری ۱
صد شور به پسته در فتاده است
زان قند که مغز پسته داری ۲
قندیم فرست و مرهمی ساز
زین بیش مرا چه خسته داری ۳
در هر سر موی زلف شستت
صد فتنهٔ نانشسته داری ۴
گفتی به درست عهد کردم
صد عهد چنین شکسته داری ۵
در تاز و جهان بگیر کز حسن
صد ابلق تنگ بسته داری ۶
یک گل ندهی ز رخ به عطار
وانگاه هزار دسته داری ۷
در پسته گهر دو رسته داری ۱
صد شور به پسته در فتاده است
زان قند که مغز پسته داری ۲
قندیم فرست و مرهمی ساز
زین بیش مرا چه خسته داری ۳
در هر سر موی زلف شستت
صد فتنهٔ نانشسته داری ۴
گفتی به درست عهد کردم
صد عهد چنین شکسته داری ۵
در تاز و جهان بگیر کز حسن
صد ابلق تنگ بسته داری ۶
یک گل ندهی ز رخ به عطار
وانگاه هزار دسته داری ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۷۱ - الصلا ای دل اگر در عشق او اقرار داری
گوهر بعدی:غزل ۷۷۳ - هم تن مویم از آن میان که نداری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
