این متن به موضوعات عرفانی و اخلاقی میپردازد و بر لزوم دوری از کفر و نزدیکی به دین تأکید میکند. شاعر از مخاطب میخواهد که از کفر بگذرد و به دین روی آورد، و همچنین از خودخواهی و غرور دوری کند. او تأکید میکند که برای رسیدن به حقیقت، باید از مادیات و تعلقات دنیوی گذشت و به فنا در عشق الهی رسید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند کفر و دین ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نیازمند توضیح بیشتر باشد.
غزل ۷۶۶ - گر مرد این حدیثی زنار کفر بندی
دین از تو دور دور است بر خویشتن چه خندی ۱
از کفر ناگذشته دعوی دین مکن تو
گر محو کفر گردی بنیاد دین فکندی ۲
اندر نهاد گبرت پنجه هزار دیوست
زنار کفر تو خود گبری اگر نبندی ۳
هر ذرهای ز عالم سدی است در ره تو
از ذره ذره بگذر گر مرد هوشمندی ۴
چون گویمت که خود را میسوز چون سپندی
زیرا که چشم بد را تو در پی سپندی ۵
مردانه پای در نه گر شیر مرد راهی
ورنه به گوشهای رو گر مرد مستمندی ۶
ای پست نفس مانده تا کنی تو دعوی
کافزون ز عالم آمد جان من از بلندی ۷
هیچ است هر دو عالم در جنب این حقیقت
آخر ز هر دو عالم خود را ببین که چندی ۸
عطار مرد عشقی فانی شو از دو عالم
کز لنگر نهادت در بند تخته بندی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.