غزل ۷۵۸ - ای آفتاب از ورق رویت آیتی

ای آفتاب از ورق رویت آیتی
در جنب جام لعل تو کوثر حکایتی ۱

هرگز ندید هیچ کس از مصحف جمال
سرسبزتر ز خط سیاه تو آیتی ۲

بر نیت خطت که دلم جای وقف دید
کرد از حروف زلف تو عالی روایتی ۳

از مشک خط خود جگرم سوختی ولیک
دل ندهدم که در قلم آرم شکایتی ۴

آب حیات در ظلمات ظلالت است
تا کی ز عکس لعل تو یابد هدایتی ۵

خورشید را که سلطنت سخت روشن است
بنگر گرفت سایهٔ زلفت حمایتی ۶

هر دم ز زلف تو شکنی دیگرم رسد
زان پی نمی‌برم شکنش را نهایتی ۷

چون زلف تو به تاب درم تا کیم رسد
از زلف عنبر تو نسیم عنایتی ۸

زلف توراست از در دربند تا ختن
زان دل فرو گرفت زهی خوش ولایتی ۹

عطار تا که بود، نبودش به هیچ روی
جز دوستی روی تو هرگز جنایتی ۱۰