شماره ۲۴۴ - ای دل از دیده فزون دیده ز دل سوی تو مایل

ای دل از دیده فزون دیده ز دل سوی تو مایل
دلم از دیده ترا می طلبد دیده ام از دل ۱

چه عجب میل تو از سادگی مردم چشم
تو بلایی چه شناسند ترا مردم غافل ۲

نقش از سنگ بشستن نرود چند بگریم
چو ستم یافت رقم در دلت از گریه چه حاصل ۳

چو خط نامه که خواهند بشویند ز اشکم
نشده محو دل از دل نشود نقش تو زایل ۴

عالمی گریه کنان بر غم من در غم عشقت
من بدان شاد که گشتم بغم عشق تو قایل ۵

نیست در سلسله های خم زلفت دل سوزان
هست آویخته قندیل فروزان بسلاسل ۶

نیست در دهر کسی قابل تمکین اقامت
جز فضولی که سر کوی ترا ساخته منزل ۷