این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر به توصیف عشق و جذابیت معشوق میپردازد. او از زیبایی و لطف معشوق سخن میگوید و تأثیرات عمیق این عشق را بر جهان و وجود خود بیان میکند. شاعر همچنین به قدرت و عظمت معشوق اشاره میکند و از حیرت و شگفتیهایی که این عشق در او ایجاد کرده است، سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعری و استعارههای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۷۳۱ - ای روی تو زهر سو رویی دگر نموده
لطف تو از کفی گل گنجی گهر نموده ۱
دریای در عشقت در اصل لطف پاک است
اما نخست هیبت چندین خطر نموده ۲
در قرنها فلکها در راه تو شب و روز
از سر به پای رفته وز پای سر نموده ۳
طاوس چرخ پیشت پروانهوار رفته
وز نور شمع رویت بی بال و پر نموده ۴
از درگه تو نوری بر جان و دل فتاده
وز دل به چشم رفته نور بصر نموده ۵
تو آمده به قدرت و قدرت به فعل پیدا
فعلت به گشت گشته چندین صور نموده ۶
ناگه به دست قدرت بنموده یک اشارت
این یک اشارت تو چندین اثر نموده ۷
چون در دو کون کس را چشم یگانگی نیست
زان صد هزار حیرت اندر نظر نموده ۸
عطار کز جهانش جانی است عاشق تو
از بحر سینه هر دم دری دگر نموده ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.