شماره ۱۵۸ - کلکی که صورت من و آن دلربا کشید

کلکی که صورت من و آن دلربا کشید
افکند طرح دوری و از هم جدا کشید ۱

ما را خیال خط تو از گریه باز داشت
آن سبزه تا دمید نم از چشم ما کشید ۲

غیر از کشیدن ستمت نیست کار ما
بنگر که کار ما ز تو آخر کجا کشید ۳

ای سنگدل چه شد که وفایی نمی کنی
بر بی دلی که بهر تو چندین جفا کشید ۴

تا یافت ره بخاک درت سیل اشک ما
زان رهگذر دگر نتوانست پا کشید ۵

میل شعاع داشت بکف صبح آفتاب
گویا بچشم خود ز درت توتیا کشید ۶

ای گل هنوز ز دل بنگاری نداده
کی آگهی که از تو فضولی چها کشید ۷