شماره ۱۰۶ - بدو گیسو مه روی تو نچندان عجب است

بدو گیسو مه روی تو نچندان عجب است
عرصه جلوه خورشید میان دو شب است ۱

جان شیرین بکدامین بسپارم چه کنم
دو دلم در دل من تا هوس آن دو لب است ۲

نه وفا از تو بدل می گذرانم نه وصال
جان ندادم بتو نومیدی من زین سبب است ۳

نیست مقدور کسی لذت ادراک وصال
طالبان ذوق که دارند همان در طلب است ۴

پیش تو کام دل خود بزبان چون آرم
ز من اظهار تمنا بتو ترک ادب است ۵

شوق لعل تو مرا در الم و غم دارد
گر چه کیفیت می موجب ذوق و طرب است ۶

گفتم ای شوخ فضولی بتو میلی دارد
گفت زین بی ادبیهاست که اینش لقب است ۷