این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عشق و اشتیاق به معشوق الهی سخن میگوید. او از تأثیرات عمیق این عشق بر دل و جان عاشقان و از فداکاریهای آنان در راه رسیدن به معشوق صحبت میکند. همچنین، شاعر به نقد غفلت و بیتوجهی برخی افراد در برابر این عشق الهی میپردازد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی مفاهیم مانند نقد غفلت و فداکاری در راه عشق الهی ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۷۱۸ - ای اشتیاق رویت از چشم خواب برده
یک برق عشق جسته صد سد آب برده ۱
بر نطع کامرانی نور رخت به یک دم
دست هزار عذرا از آفتاب برده ۲
چندین هزار عاشق بر روی تو درین ره
در خاک و خون فتاده سر در نقاب برده ۳
ای در غرور دل را داده شراب غفلت
پس دل بده که او را مست خراب برده ۴
شرمت همی نیامد کاندر چنین مقامی
مردان به سر دویده تو سر به خواب برده ۵
عطار را درین ره اندر حجاب ره نیست
گرچه دلی است او را پی با حجاب برده ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.