غزل ۷۱۲ - ای روی همچو ماهت یک پرده بر گرفته

ای روی همچو ماهت یک پرده بر گرفته
جان های بی قراران فریاد در گرفته ۱

در پیش نور رویت پیران شست ساله
با صد هزار خجلت ایمان ز سر گرفته ۲

عشقت به دلربایی بگشاده دست بر ما
ناگاه جان و دل را بس بی خبر گرفته ۳

دل هر دم از فراقت داغی دگر کشیده
جان هر دم از کمالت راهی دگر گرفته ۴

از بس که رهزنانند اندر رهت ز غیرت
هر ذره ذرهٔ تو صد راه بر گرفته ۵

چون آفتاب رویت بر جان فکند پرتو
عشقت به جان رسیده دل را به‌در گرفته ۶

عشق تو چون همایی پر بر کشیده از هم
جان‌های عاشقان را در زیر پر گرفته ۷

مستان عشق هر شب همچون صبوح خیزان
بر آرزوی رویت راه سحر گرفته ۸

آنجا که حسن رویت بوی نمک نموده
صحرای هر دو عالم خون جگر گرفته ۹

عطار در غم تو شادی هر دو عالم
هم از نظر فکنده هم مختصر گرفته ۱۰