غزل ۷۱۰ - ای لبت حقهٔ گهر بسته

ای لبت حقهٔ گهر بسته
دهنت شور در شکر بسته ۱

طوطیان خط تو پیش شکر
بال بگشاده و کمر بسته ۲

خطت از پستهٔ تو بر رستهٔ است
هست بر رستهٔ تو بر بسته ۳

زان خط سبز بر رخ زردم
خون دل جمله چون جگر بسته ۴

عاشق از جان به صد هزاران دل
در تو هر دم دلی دگر بسته ۵

هر که از تو کشیده مویی سر
دستش از موی باز بر بسته ۶

به شکرخنده بر دهان بگشا
که گره کس ندید بر بسته ۷

تا به کی همچو حلقه بر در تو
سر زنم دایم و تو در بسته ۸

نظری کن دلم مسوز که هست
کار جانم در آن نظر بسته ۹

کمترم سوز اگر نه فاش کنم
مکر تو چند مکر سربسته ۱۰

چشم عطار سیل بگشاده
دل ز هجر تو در خطر بسته ۱۱