این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن میگوید. او از لبهای گوهرنشان، دهان شیرین، و خطوط زیبای معشوق تعریف میکند و از عشق و دلبستگی شدید خود به او میگوید. شاعر همچنین از رنجهای عشق و دوری معشوق شکایت میکند و از او میخواهد که به او نگاهی کند تا دلش آرام گیرد.
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات و تشبیهات به کار رفته در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه احساسی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
غزل ۷۱۰ - ای لبت حقهٔ گهر بسته
دهنت شور در شکر بسته ۱
طوطیان خط تو پیش شکر
بال بگشاده و کمر بسته ۲
خطت از پستهٔ تو بر رستهٔ است
هست بر رستهٔ تو بر بسته ۳
زان خط سبز بر رخ زردم
خون دل جمله چون جگر بسته ۴
عاشق از جان به صد هزاران دل
در تو هر دم دلی دگر بسته ۵
هر که از تو کشیده مویی سر
دستش از موی باز بر بسته ۶
به شکرخنده بر دهان بگشا
که گره کس ندید بر بسته ۷
تا به کی همچو حلقه بر در تو
سر زنم دایم و تو در بسته ۸
نظری کن دلم مسوز که هست
کار جانم در آن نظر بسته ۹
کمترم سوز اگر نه فاش کنم
مکر تو چند مکر سربسته ۱۰
چشم عطار سیل بگشاده
دل ز هجر تو در خطر بسته ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.