این متن شعری است که در آن شاعر به توصیف زیبایی و جمال معشوق خود میپردازد. او از تشبیهات مختلف مانند طاووس، بدر، خورشید و ماه استفاده میکند تا زیبایی بینظیر معشوق را بیان کند. شاعر همچنین از ناتوانی خود در توصیف کامل این زیبایی سخن میگوید و حتی عطار، شاعر بزرگ، را نیز در این توصیف ناتوان میداند.
این متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تشبیهات و استعارات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
غزل ۶۸۴ - ای جلوهگر عالم، طاوس جمال تو
سرسبزی و شب رنگی وصف خط و خال تو ۱
بدری که فرو شد زو خورشید به تاریکی
در دق و ورم مانده از رشک هلال تو ۲
صد مرد چو رستم را چون بچهٔ یک روزه
پرورده به زیر پر سیمرغ جمال تو ۳
زان درفکند خود را خورشید به هر روزن
تا بو که به دست آرد یک ذره وصال تو ۴
مه گرچه به روز و شب دواسبه همی تازد
نرسد به رخ خوب خورشید مثال تو ۵
گفتم ز خیال تو رنگی بودم یک شب
خود هم تک برق آمد شبرنگ خیال تو ۶
گفتی که تو را از من صبر است اگر خواهی
کشتن شودم واجب از گفت محال تو ۷
عطار به وصافی گرچه به کمال آمد
شد گنگ زبان او در وصف کمال تو ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.