غزل ۶۸۲ - می‌روم بر خاک دل پر خون ز تو

می‌روم بر خاک دل پر خون ز تو
زاد راهم درد روزافزون ز تو ۱

در دو عالم نیست کاری با کسم
کز همه کس فارغم بیرون ز تو ۲

تا به کی بر در نهم درانتظار
صد هزاران چشم چون گردون ز تو ۳

چند ریزم از سر یک یک مژه
همچو باران اشک بر هامون ز تو ۴

تو بتاز از ناز شبرنگ جمال
تا نتازد اشک من گلگون ز تو ۵

تخت بنهادی میان خون دل
تا بگردند اهل دل در خون ز تو ۶

می‌فرود آید به جان غمکشم
هر نفس صد درد دیگرگون ز تو ۷

گر تو یک درد مرا معجون کنی
کی کنم با خاک و خون معجون ز تو ۸

رحم کن زین بیش زنجیرم مکش
زانکه بس زار است این مجنون ز تو ۹

وصل تو هرگز نیابد هیچکس
من طمع چون دارم آن اکنون ز تو ۱۰

لیک کی گردد امیدم منقطع
هر دمم صد وعدهٔ موزون ز تو ۱۱

یک رهم یکرنگ گردان در فنا
چند گردم همچو بوقلمون ز تو ۱۲

تا فرید از خویش بی اثبات گشت
محو شد در عالم بیچون ز تو ۱۳