این شعر عاشقانه و عرفانی از عطار نیشابوری است که در آن شاعر از درد فراق و عشق به معشوق سخن میگوید. او از داغ دل، شکستن توبه و پیمان، و اشکهای بیپایان خود میگوید و از معشوق میخواهد تا به او نظری کند و دل درماندهاش را آرامش بخشد. شاعر معشوق را دل و جان خود میداند و از او میخواهد که به عشقش پاسخ دهد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی احساسی بیشتری دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۶۶۲ - لعل تو داغی نهاد بر دل بریان من
زلف تو درهم شکست توبه و پیمان من ۱
بی تو دل و جان من سیر شد از جان و دل
جان و دل من تویی ای دل و ای جان من ۲
چون گهر اشک من راه نظر چست بست
چون نگرد در رخت دیدهٔ گریان من ۳
هر در عشقت که دل داشت نهان از جهان
بر رخ زردم فشاند اشک درافشان من ۴
شد دل بیچاره خون، چارهٔ دل هم تو ساز
زانکه تو دانی که چیست بر دل بریان من ۵
گر تو نگیریم دست کار من از دست شد
زانکه ندارد کران، وادی هجران من ۶
هم نظری کن ز لطف تا دل درمانده را
بو که به پایان رسد راه بیابان من ۷
هست دل عاشقت منتظر یک نظر
تا که برآید ز تو حاجت دو جهان من ۸
تو دل عطار را سوختهٔ خویشدار
زانکه دل سنگ سوخت از دل سوزان من ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.