این متن شعری است که از عشق، مستی، و شور و هیجان سخن میگوید. شاعر از مخاطب میخواهد که با نوشیدن شراب و عشق ورزیدن، خود را در دریای احساسات غرق کند و از زندگی لذت ببرد. همچنین، به مفاهیمی مانند رهایی، شجاعت، و گذر زمان اشاره میشود.
این متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و نوشیدن شراب ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۶۵۵ - خیز و از می آتشی در ما فکن
نعرهٔ مستانه در بالا فکن ۱
چون نظیرت نیست در دریا کسی
خویش را خوش در بن دریا فکن ۲
خون رز بر چهرهٔ گل نوش کن
پس ز راه دیده بر صحرا فکن ۳
تا کیم خاری نهی می خور چو گل
دیده بر روی گل رعنا فکن ۴
چون هزار آوا نمیخفتد ز عشق
خرقهٔ جان بر هزار آوا فکن ۵
گر تو را مستی و عشق بلبل است
شب مخسب و شورشی در ما فکن ۶
شیر گیران جمله غوغا کردهاند
خویش را در پیش سر غوغا فکن ۷
عمر امشب رفت اگر دستیت هست
عمر مستان را پی فردا فکن ۸
تا کی ای عطار از خارا دلی
شیشهٔ می خواه و بر خارا فکن ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.