این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و اشتیاق خود به معشوق سخن میگوید. او از درد دوری و جستجوی معشوق میگوید و بیان میکند که هرچند معشوق در دسترس نیست، اما او همچنان به دنبال یافتن و درک معشوق است. شاعر از تغییرات و رنگارنگی معشوق سخن میگوید و آرزو میکند که بتواند شادی را از لبهای معشوق بیابد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهی ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر یافت میشود.
غزل ۶۲۷ - نشستی در دل من چونت جویم
دلم خون شد مگر در خونت جویم ۱
تو با من در درون جان نشسته
من از هر دو جهان بیرونت جویم ۲
چو فردا گم نخواهی بود جاوید
پس آن بهتر بود کاکنونت جویم ۳
مرا گویی چو گم گردی مرا جوی
چو بی چونی تو آخر چونت جویم ۴
چو راهت را نه سر پیداست نه پای
نه سر نه پای چون گردونت جویم ۵
یقین دانم که در دستم کم آیی
اگرچه هر زمان افزونت جویم ۶
چو در دستم نمیآیی ز یک وجه
از آن هر روز دیگرگونت جویم ۷
چو هر دم میکنی صد رنگ ظاهر
سزد گر همچو بوقلمونت جویم ۸
نیایی ذرهای در دست هرگز
اگر هر دم به صد افسونت جویم ۹
نمیرم تا ابد گر درد خود را
مفرح از لب میگونت جویم ۱۰
چو دریا گشت چشم من ز شوقت
چگونه لؤلؤ مکنونت جویم ۱۱
شکر ریز فریدم می نباید
شکر از خندهٔ موزونت جویم ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.