خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری است که در آن گوینده به مخاطب خود با عباراتی مانند "ای آنکه خجستگی تو دادی بهمای" و "ای زر روان و دیده و دل پیمای" خطاب می‌کند و از وفا و مهربانی او سخن می‌گوید. همچنین اشاره می‌کند که مخاطب هرگز جادویی برای دوری از او نکرده است.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و ساختارهای شعری کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۱۴۹ - ای آنکه خجستگی تو دادی بهمای
ای آنکه خجستگی تو دادی بهمای
با من بوفا و مهربانی بهم آی ۱
جادو ننمود هرگز از تو به ابای
ای زر روان و دیده و دل پیمای ۲
با من بوفا و مهربانی بهم آی ۱
جادو ننمود هرگز از تو به ابای
ای زر روان و دیده و دل پیمای ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۸ - بیجاده لب و یاسمن اندام منی
گوهر بعدی:شماره ۱۵۰ - ای ترک ستمکاره و بیدادگری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
