غزل ۶۰۶ - چه مقصود ار چه بسیاری دویدیم

چه مقصود ار چه بسیاری دویدیم
که از مقصود خود بویی ندیدیم ۱

بسی زاری و دلتنگی نمودیم
بسی خواری و بی برگی کشیدیم ۲

بسی در گفتگوی دوست بودیم
بسی در جستجویش ره بریدیم ۳

گهی سجاده و محراب جستیم
گهی رندی و قلاشی گزیدیم ۴

به هر ره کان کسی گیرد گرفتیم
به هر پر کان کسی پرد پریدیم ۵

چو عشق او جهان بفروخت بر ما
به جان و دل غم عشقش خریدیم ۶

مگر معشوق ما با ماست زیرا
ز نور حضرت او ناپدیدیم ۷

به دست ما به جز باد هوا نیست
که چون بادی به عالم بر وزیدیم ۸

درین حیرت همی بودیم عمری
درین محنت به خون بر می‌تپیدیم ۹

کنون رفتیم و عمر ما به سر شد
کنون این ره به پایان آوریدیم ۱۰

دریغا کز سگ کویش نشانی
ندیدیم ار چه بسیاری دویدیم ۱۱

بسی بر بوی او بودیم و بویی
به ما نرسید و ما از غم رسیدیم ۱۲

چو مقصودی نبود از هرچه گفتیم
میان خاک تاریک آرمیدیم ۱۳

کنون عطار را بدرود کردیم
کنون امید ازین عالم بریدیم ۱۴