خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از عشق و دل‌باختگی خود به معشوق سخن می‌گوید و با استفاده از تشبیهات و استعاره‌های زیبا، حالات عاشقانه و شیدایی خود را بیان می‌کند. او از جمال و رفتار معشوق (سلمی) به‌عنوان عاملی برای شادی یا اندوه خود یاد می‌کند و از عناصر طبیعت مانند گل، سنبل، و نرگس برای توصیف زیبایی‌های معشوق بهره می‌برد.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و واژگان ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات دارد.
شماره ۱۲۶ - مشوش است دلم از کرشمه سلمی
مشوش است دلم از کرشمه سلمی
چنانکه خاطر مجنون ز طره لیلی
چو گل شکر دهیم در دل شود تسکین
چو ترش روی شوی وارهانی از صفری
بغنچه تو شکر خنده نشئه باده
بسنبل تو در گوش مهره افعی
ببرده نرگس تو آب جادوی بابل
گشاده غنچه تو باب معجز موسی
چنانکه خاطر مجنون ز طره لیلی
چو گل شکر دهیم در دل شود تسکین
چو ترش روی شوی وارهانی از صفری
بغنچه تو شکر خنده نشئه باده
بسنبل تو در گوش مهره افعی
ببرده نرگس تو آب جادوی بابل
گشاده غنچه تو باب معجز موسی
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۵ - بر وی تو بروشنی از مهر و ماه به
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷ - مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
