این شعر در ستایش شخصی به نام شیر اوژن است که با صفات نیک و افتخارآمیز مانند آفتاب روشن، دارای نام نیک و جوشن توصیف شده است. شاعر نوروز و گلشن را به او فرخنده می‌دارد و بیان می‌کند که گیتی و گردون به خاطر او خرم و روشن هستند. همچنین، تأکید می‌شود که دشمنانش نابود می‌شوند و دوستانش سعادتمند می‌گردند. شاعر از جود و فضل او سخن می‌گوید و او را معدن جود و مسکن فضل می‌نامد.
متن دارای مفاهیم ادبی و تاریخی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک و فرهنگ ایرانی دارد. همچنین، برخی از واژه‌ها و تشبیهات ممکن است برای کودکان کم‌سن پیچیده باشد.
شماره ۱۰۷ - ای آفتاب روشن تابان میان گلشن
آرام شهر مائی نام تو شیر اوژن ۱
از فخر نام داری و ز نام نیک جوشن
فرخنده باد بر تو نوروز و سیر گلشن ۲
گیتی بتست خرم گردون بتست روشن
ناز روان مائی رنج روان دشمن ۳
در زیر دشمنانت سوسن شود چو سوزن
در دست دوستانت سوزن شود چو سوسن ۴
بستند بخت و دولت با دامن تو دامن
وندر زدند آتش دشمنت را بخرمن ۵
با دوستان همی زی با دشمنان همی زن
با دوستان بساغر با دشمنان به آهن ۶
هستی بکف کافی مر جود را تو معدن
هستی برای روشن مر فضل را تو مسکن ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
