غزل ۵۹۸ - تا به عشق تو قدم برداشتیم

تا به عشق تو قدم برداشتیم
عقل را سر چون قلم برداشتیم ۱

چون دم ما سخت گیرا شد به عشق
پردهٔ هستی به دم برداشتیم ۲

در جهان جان حقیقت‌بین شدیم
وز جهان تن قدم برداشتیم ۳

چون درآمد عشق و جان را مست کرد
ما به مستی جام جم برداشتیم ۴

بر جمال ساقی جان زان شراب
شادی افزودیم و غم برداشتیم ۵

پس دل خود همچو مستان خراب
از وجود و از عدم برداشتیم ۶

در خرابی همچو عطار از کمال
گنج راحت بی الم برداشتیم ۷