شاعر در این متن از احساس رضایت و آرامش خود در جایگاه پدری سخن می‌گوید. او از تلاش‌های خود برای یافتن دانش و تجربه در جهان می‌گوید و به این نتیجه رسیده که ارزش واقعی او در بزرگی و دانشش نهفته است. شاعر همچنین از عشق و محبت به دوستان و مقابله با دشمنان سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که از اندیشه‌های بیهوده دشمنان رها شده و همه چیز را از دادگر خود می‌داند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند مقابله با دشمنان و رستن از اندیشه‌های بیهوده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شماره ۷۹ - دلشاد نشستم بمقام پدر خویش
برغم نکند سرد دلم رهگذر خویش ۱
کز هر چه بگیتی خبر هست بجستم
بسیار ندارم ز بزرگی گهر خویش ۲
گه بوسه ستانم ز عقیقی شکر دوست
گه زهر کنم بر دل دشمن شکر خویش ۳
بر پشت زمین بر اثر خصم نپایم
تا حشر بپایم بجهان بر اثر خویش ۴
زین رستن از اندیشه بیهوده دشمن
شکرم همه هست از ملک دادگر خویش ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
