شماره ۲۲ - تا ماه مرا رفتن با خیل و سپاه است

تا ماه مرا رفتن با خیل و سپاه است
هر روز مرا دل بره و دیده براه است ۱

پر گرد سپاه است دو رخسار من از غم
تا بر گل رخساره او گرد سپاه است ۲

چون زلف درازش غم هجرانش دراز است
چون چشم سیاهش ز غمم روز سیاه است ۳

از رفتن او رامش و آرامش من رفت
گر زود نیاید بر من کار تباه است ۴

اندیشه او بر دل من کوه گرانست
وز رنج و عنا گونه من گونه کاه است ۵

چون قامت او هست دلش یکتا با من
درد من از ایشانست او را چه گناه است ۶

ای آنکه ترا ماه تمام از بر سرو است
ای آنکه ترا لاله سرخ از بر ماه است ۷

دردی بجهان نیست که من بی تو نخوردم
گر بر من بیچاره ببخشی نه گناه است ۸