این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از رهایی از تعلقات دنیوی، انتخاب راه حق و عشق الهی، و کنار گذاشتن ریا و تظاهر سخن میگوید. شاعر بیان میکند که با پیروی از راه عشق و ایمان، از دنیا و مادیات فاصله گرفته و به سمت حقیقت و معنویت حرکت کرده است. او همچنین به اهمیت عشق الهی و رهایی از قید و بندهای دنیوی اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم عرفانی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم خاص عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۵۸۵ - ما هر چه آن ماست ز ره بر گرفتهایم
با پیر خویش راه قلندر گرفتهایم ۱
در راه حق چو محرم ایمان نبودهایم
ایمان خود به تازگی از سر گرفتهایم ۲
چون اصل کار ما همه روی و ریا نمود
یکباره ترک کار مزور گرفتهایم ۳
از هر دو کون گوشهٔ دیری گزیدهایم
زنار چار کرده بهبر در گرفتهایم ۴
اندر قمارخانه چو رندان نشستهایم
وز طیلسان و خرقه قلم برگرفتهایم ۵
زان چشمهٔ حیات که در کوی دوست بود
تا روز حشر ملک سکندر گرفتهایم ۶
برتر ز هست و نیست قدم در نهادهایم
بیرون ز کفر و دین ره دیگر گرفتهایم ۷
بر روی دوست ساغر و دست از میان برون
از دست دوست باده به ساغر گرفتهایم ۸
عطار تا بیان مقامات عشق کرد
از لفظ او دو کون به گوهر گرفتهایم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.