در فصل بهار، شاعر از بت زیبایی یاد میکند که به او ساغر شراب تعارف میکند. شاعر بیان میکند که این عمل ممکن است نزد عامه زشت شمرده شود، اما او ترجیح میدهد به جای رفتن به بهشت، این لذت را تجربه کند.
متن شامل مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین اشاره به شرابخواری و مفاهیم غیرمتعارف ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
رباعی ۳۵ - در فصل بهار اگر بتی حور سرشت
یک ساغر مِی دهد مرا بر لب کِشت ۱
هر چند به نزد عامه این باشد زشت
سگ به ز من است اگر برم نامِ بهشت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.