شاعر در این شعر از درد عشق و جدایی میگوید و بیان میکند که چگونه دل و جانش را از دست داده است. او از درمان ناپذیری دردش مینالد و از این که در میان بتها و ایمان، سرگردان و حیران است. شاعر احساس میکند که وجودش بیثمر است و از خود پریشانی میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، بیان درد و رنج و حیرت در آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۵۷۱ - دل ز دستم رفت و جان هم، بی دل و جان چون کنم
سر عشقم آشکارا گشت پنهان چون کنم ۱
هرکسم گوید که درمانی کن آخر درد را
چون به دردم دایما مشغول درمان چون کنم ۲
چون خروشم بشنود هر بی خبر گوید خموش
میتپد دل در برم میسوزدم جان چون کنم ۳
عالمی در دست من، من همچو مویی در برش
قطرهای خون است دل، در زیر طوفان چون کنم ۴
در تموزم مانده جان خسته و تن تب زده
وآنگهم گویند براین ره به پایان چون کنم ۵
چون ندارم یک نفس اهلیت صف النعال
پیشگه چون جویم و آهنگ پیشان چون کنم ۶
در بن هر موی صد بت بیش میبینم عیان
در میان این همه بت عزم ایمان چون کنم ۷
نه ز ایمانم نشانی نه ز کفرم رونقی
در میان این و آن درمانده حیران چون کنم ۸
چون نیامد از وجودم هیچ جمعیت پدید
بیش ازین عطار را از خود پریشان چون کنم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.