غزل ۵۶۵ - چون ندارم سر یک موی خبر زانچه منم

چون ندارم سر یک موی خبر زانچه منم
بی خبر عمر به سر می‌برم و دم نزنم ۱

نا پدیدار شود در بر من هر دو جهان
گر پدیدار شود یک سر مو زانچه منم ۲

مشکل این است که از خویشتنم نیست خبر
مگر این مشکل از آن است که بی خویشتنم ۳

قرب سی سال ز خود خاک همی دادم باد
تا به جان راه برم راه ببردم به تنم ۴

ای گل باغ دلم، پرده برانداز از روی
ورنه چون گل ز تو صد پاره کنم پیرهنم ۵

چون تویی جمله چرا از تو خبر نیست مرا
که به جان آمد ازین غصه تن ممتحنم ۶

من تو را دارم و بس، در دو جهان وین عجب است
که ز تو در دو جهان بوی ندارم چکنم ۷

تو فکندی ز وطن دور مرا دستم گیر
که چنین بی دل و بی صبر ز حب الوطنم ۸

تا که هستم سخنم از تو و از شیوهٔ توست
چه غمم بودی اگر بشنویی یک سخنم ۹

گر چو شمعم بکشی زار همه روز رواست
ور بسوزیم به شب عاشق آن سوختنم ۱۰

ور شدم خسته و کشته کفنی نیست مرا
بی گل روی تو چون لاله بس از خون کفنم ۱۱

ور شوم سوخته و آب ندارم بر لب
صف کشم از مژه و آنگه صف دریا شکنم ۱۲

چون فرید از غم تو سوخته شد نیست عجب
که چو شمع آتش سوزنده دمد از دهنم ۱۳