شمارهٔ ۲ - مطلع ثانی

چهره با جمال تو، مایه دهد جمال را
غبغب چون هلال تو، بدر کند هلال را ۱

تا رخ تو به دلبری، دایره جمال شد
ساخت زمانه از رخت، نقطه فتنه خال را ۲

عین کمال بسته باد، از رخ با جمال تو
زآنکه کمال عاشقست، آن رخ با جمال را ۳

نعمت وصلت ار شبی، روزی من کند فلک
باز رهانم از هوس، این تن چون خلال را ۴

گر به هزار جان مرا دست رسد به جان تو
کز پی تو فدا کنم، شکر شب وصال را ۵

نی نه منم که وصل تو روزی چون منی شود
طبع تو کی محل نهد، این سخن محال را ۶

با غم هجر تو مرا تاب نماند و کی بود
طاقت باز تیز پر، کبک شکسته بال را ۷

ای (فلکی) غلام تو، چون فلکی به سر کشی
بس که غلام شد فلک، شاه فلک خصال را ۸

ناصر دین و ملک را، قاهر کفر و شرک را
مالک ملک بخش را، داور بی همال را ۹

خسرو آرشی نسب، مفخر آل جم کز او
هست جلال و مرتبت، هم نسب و هم آل را ۱۰

شیردلی که روز کین، بازوی چرخ زور او
کرد مثابه قدر، تیغ قضا مثال را ۱۱

ای به قوام عدل تو، داده سعادت و شده
باز امان تذرو را، یوز امین غزال را ۱۲

تا به بقای لم یزل، در نرسد وجود کس
عمر تو باد پادشا، ملکت لایزال را ۱۳

تا مه و سال نو شود، از حرکات مهر و مه
راه مباد سعی تو، آفت ماه و سال را ۱۴

باد سعادت ازل، قسمت نیکخواه تو
وز تو نحوست اجل، دشمن بد فعال را ۱۵

عین جلالتی مباد، از تن دریغ تا ابد
عز و جلال کبریا، خالق ذوالجلال را ۱۶