خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن با دل خود گفت‌وگو می‌کند و از دل می‌پرسد که معشوق را چگونه دیده است. دل پاسخ می‌دهد که معشوق طمع به جان شاعر دارد و شاعر این سخن را از دل نشنیده است.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و زبان شعر کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۴۰ - با دل گفتم چو دلبری بگزیدی
با دل گفتم چو دلبری بگزیدی
بنشین و بگو که با منش چون دیدی؟ ۱
دل گفت که از تو جان طمع می دارد
می دان تو و این سخن ز من نشنیدی ۲
بنشین و بگو که با منش چون دیدی؟ ۱
دل گفت که از تو جان طمع می دارد
می دان تو و این سخن ز من نشنیدی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۹ - صد عشوه نغز و دلستان آوردی
گوهر بعدی:شماره ۱۴۱ - ای موی سپید! اگر شبی با یاری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
