خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از احساسات عمیق غم و اندوه خود سخن میگوید، به گونهای که حتی ابر را از چشم خود خجل میکند و خاک راه را از خون خود گلآلود میسازد. او از عشق به یار سنگدل و ماتم دل خود مینالد.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و غمانگیز است که درک آن نیاز به بلوغ عاطفی و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۱۰۹ - از چشم خود ابر را خجل می دارم
از چشم خود ابر را خجل می دارم
وز خون همه خاک راه گل می دارم ۱
وین نز پی یار سنگ دل می دارم
دل مرد ز غم ماتم دل می دارم ۲
وز خون همه خاک راه گل می دارم ۱
وین نز پی یار سنگ دل می دارم
دل مرد ز غم ماتم دل می دارم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۸ - چون عود اگر چه تن بلاکش دارم
گوهر بعدی:شماره ۱۱۰ - دل بر تو فشانم ار بسوزی جگرم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.