غزل ۵۴۰ - از بس که چو شمع از غم تو زار بسوزم

از بس که چو شمع از غم تو زار بسوزم
گویم نچنانم که دگربار بسوزم ۱

بیم است که از آه دل سوخته هر شب
نه پردهٔ افلاک به یکبار بسوزم ۲

زان با من دلسوخته اندک به نسازی
تا من ز غم عشق تو بسیار بسوزم ۳

دانی که ز تر دامنی و خامی خود من
چندان که بسوزم نه به هنجار بسوزم ۴

ترسم که اگر سوخته خواهند من خام
در آتش عشق افتم و دشوار بسوزم ۵

تا چند تنم پردهٔ پندار به خود بر
وقت است که این پردهٔ پندار بسوزم ۶

ای ساقی جان جام می آور تو به پیشم
تا خرقه براندزم و زنار بسوزم ۷

آن به که به یک آتش دل وقت سحرگاه
هرجا که حجابی است به یکبار بسوزم ۸

بوی جگر سوخته خواهی ز دم من
در سوختگی تا که چو عطار بسوزم ۹