غزل ۵۳۲ - خبرت هست که خون شد جگرم

خبرت هست که خون شد جگرم
وز می عشق تو چون بی خبرم ۱

زآرزوی سر زلف تو مدام
چون سر زلف تو زیر و زبرم ۲

نتوان گفت به صد سال آن غم
کز سر زلف تو آمد به سرم ۳

می‌تپم روز و شب و می‌سوزم
تا که بر روی تو افتد نظرم ۴

خود ز خونابهٔ چشمم نفسی
نتوانم که به تو در نگرم ۵

گر به روز اشک چو در می‌بارم
می‌بر آید دل پر خون ز برم ۶

چون نبینم نظری روی تو من
به تماشای خیال تو درم ۷

گر نخوردی غم این سوخته دل
غم عشق تو بخوردی جگرم ۸

چند گویی که تو خود زر داری
پشت گرمی تو غمت را چه خورم ۹

دور از روی تو گر درنگری
پشت گرمی است ز روی چو زرم ۱۰

روی عطار چو زر زان بشکست
که زری نیست به وجه دگرم ۱۱